دوست عزیز

شنیدم روزگاری سخت داری

دلی پر درد و رنج در آن نهادی

زمین و آسمان بر تو جفا کرد

همه بد گویی ها بر تو روا کرد

چشت پر خون ودل پر ز اندوه

نگاهت همچنان در راه او بود

صدای هلهله آمد به منزل

همان یار کهن رفته به حجله

تو را دیدم که غمگین نشستی

فقط آهی روان کردی و رفتی

معلم برای سفید بودن برگ نقاشی ام تنبیهم کردو"همه"به

 من خندیدند.....امامن خدایی راکشیده بودم که"همه"

میگفتنددیدنی نیست......